เหม่อมองฟ้าเห็นแต่อ้ายคนดี
ลมวีวีคิดฮอดพี่เหลือเกิน
ผู้บ่าวอุดรภูก้อนอย่าทำเมิน
ผู้สาวร้อยเกินเหงาใจจากอ้ายมา
ออกพรรษาว่าจะมาพบกัน
คอยนับวันได้พ้อกันสมใจ
กราบขอพรพระนอนองค์ใหญ่
บอกให้อ้ายอย่าลืมวันที่สัญญา
ห่วงหาอาวรนอนไม่หลับ
น้องคอยนั่งนับเวลาตั้งตารอ
อุดรร้อยเอ็ดมันก็บ่อไกล
ย้อนว่างานหลายเจออ้ายแค่หน้าจอ
ฝากสายลมจรวอนอ้ายใจเฝ้ารอ
หากได้เจอกันน้องขอแหน่สิได้บ้อ
ขอกอดคนหล่อสิได้บ่อหนออ้าย
ขอกอดคนหล่อสิได้บ่อหนอ อ้าย
พอถึงวันทำไมอ้ายลืมสัญญา
อ้ายบ่อมาปวดอุราน้ำตาซึม
เจ็บหัวใจบ่าวอุดรมากล้าลืม
ลูกขอยืมความศักดิ์สิทธิ์ลบลืมไป
มองฟ้าใสภูก้อนสายลมเย็น
พ่อจะเห็นลูกเจ็บไหมหนอ
หยดน้ำตากับเวลาที่คอยรอ
พอแล้วพอจากวันนี้ขอดูแลใจ
บ่อตายหาใหม่กะได้
บ่ตายหาใหม่กะได้ กะได้ กะได้ กะได้
กะได้น้อกะได้กะได้ ถึงอ้ายแม่นบ่สน
น้องก็เป็นคนสวยคนหนึ่ง
ที่ต้องดึงเจ้าของลุกได้
ขอบคุณหลายๆ บ่าวภูก้อน
ขอบคุณหลายๆ บ่าวภูก้อน เอ้อ